Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

BRETT DEAN / LUCA FRANCESCONI

door emile | July 18, 2018

DEAN FRANCESCONI
Håkan Hardenberger
Gothenburg Symphony, John Storgårds
BIS SACD BIS-2067 DDD 58’30

Waardering: 8

Håkan Hardenberger heeft inmiddels veel erkenning gekregen als pionier van belangrijke, hedendaagse, muziek voor de trompet. Nu dus de virtuoze trompetwerken van Brett Dean en Luca Francesconi, respectievelijk het Dramatis Personae en Hard Pace. Deans stuk uit 2013 is vernoemd naar de term die gebruikt wordt voor de lijst met karakters in een toneelstuk en zet de solist in de rol van de ‘Held’. Het indringende tweede deel is een verwijzing naar Hamlet. De held in het concerto uit 2007 van Luca Francesconi, is overduidelijk Miles Davis. In zijn opmerkingen over het werk praat de componist over Davis als ‘een muzikant die direct tot de luisteraar spreekt’. Hard Pace, is een zinspeling op een moeilijke reis, maar ook een opsomming van artiesten voor wie het is geschreven: Hardenberger, Antonio Pappano en het Santa Cecilia Orchestra. Bij Deans werk zal het bij de tweede keer luisteren wel op zijn plaats vallen allemaal. Bij Hard Pace echter zal de luisteraar veel meer moeite moeten doen de muziek eigen te maken, om het daarna te kunnen appreciëren. De opname is wat men van Bis kan verwachten: een breed en diep stereobeeld. Het Göteborgse Symfonie onder John Storgårds klinkt fris en het spel van Hardenberger staat boven iedere discussie.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

DUTILLEUX – Symphony No.2 ‘Le Double’

door emile | July 2, 2018

DUTILLEUX
Symphony No.2 ‘Le Double’
Orchestre National de Lille, Darrell Ang
NAXOS 8.573596 DDD 62:38

Waardering: 8

Dutilleux’ tweede symfonie ‘Le Double’ kwam gereed tussen 1955 and 1959. Het werk is een opdracht van de Koussevitzky Foundation voor de 75ste verjaardag van het Boston Symphony Orchestra en werd voor het eerst uitgevoerd op 11 december 1959, onder leiding van Charles Munch. De symfonie dankt de bijtitel ‘Le Double’ omdat het is geschreven voor twee ensembles: een 12-koppig kamerensemble – met klavecimbel – en groot orkest. De componist omschreef het als een spel van spiegeling en contrasterende kleuren. Dit werk is een boeiend spel tussen het orkest en het kamer ensemble; een beetje in de stijl van het concerto grosso, maar heeft uiteraard niet het lichtvoetige van deze oorspronkelijke vorm. Wel werkt het buitengewoon evocatief en heeft het dezelfde vurigheid als zijn Metaboles. Ang en het Orchestre National de Lille – dat met gemak Angs wensen vervult – maken er een zinderende ervaring van, dat ons op het puntje van de stoel laat zitten. Ook de andere stukken zijn de moeite van het luisteren waard: het Timbres, espace, mouvement uit 1976-78 en het Mystère de l’instantuit 1989. De opname is een spektakel in de goede zin. Ik blijf me verbazen over dit label dat tegen budgetprijzen een dergelijke kwaliteit kan bieden. Chapeau!

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

SHOSTAKOVICH – Symphony no. 1

door emile | June 25, 2018

SHOSTAKOVICH
Symphony No. 1 • Scherzi • Theme and Variations • Five Fragments
Orchestre Philharmonique du Luxembourg, Gustavo Gimeno
PENTATONE 5186622 DDD 69’33

Waardering: 8

Pentatone komt hier met een prachtig programma van een jonge Shostakovich, maar deze Russische jongeman was muzikaal gezien al vroegrijp. Shostakovich’ vijftien symfonieën zijn een regelrechte uitloper van de Romantiek en de eerste symfonie kan niet anders worden gezien als een geniale zet van een 19 jarige. Hij is hier uiteraard schatplichtig aan Tchaikovsky, Bruckner en Scriabin, maar zijn vormbeheersing en instrumentatietechniek is hier al opvallend: vooral in de eerste 3 delen waarin niet alleen de tempi elkaar voortdurend afwisselen, maar ook de muzikale gedachten elkaar in een toenemend tempo opvolgen. Het wemelt werkelijk van de spitsvondigheden. Twaalf jaar was Gustavo Gimeno slagwerker bij het Koninklijk Concertgebouworkest, waarna hij daar aantrad als assistent-dirigent. In 2014 was er het dirigentendebuut bij hetzelfde orkest, als invaller voor Mariss Jansons. Van het een, kwam het andere: sinds seizoen 2015/16 is Gimeno chef-dirigent van het Orchestre Philharmonique du Luxembourg. Een opvallende ontwikkeling dus van deze bevlogen dirigent. Hij en de Luxenburgers zetten een lichtvoetige en dansante Shostakovich neer, met een aanstekelijke puls. De eerlijkheid gebiedt wel te melden dat de opname behoorlijk meehelpt. Deze registratie is weer een typisch Pentatone plaatje: veel ruimtelijke informatie en klankkleuren die op de tong smelten.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

HAYDN – IL DISTRATTO

door emile | June 18, 2018

HAYDN – IL DISTRATTO
Il Giardino Armonico, Giovanni Antonini
Riccardo Novaro, Baritone
ALPH CLASSICS ALPHA 674 DDD 79’55

Waardering: 9

Na de “Sturm und Drang” periode, lag het niet in Haydns aard om lang ernstig te blijven. Bepaald niet! Hij keerde terug naar de blijdere doch niet minder sublieme muziek. De 60ste symfonie Il Distratto uit 1775 is een markant voorbeeld hiervan. Het begint er al mee dat het 6-delig is, waarin hij ook trompetten gebruikt. De titel is ontleend aan een toneelstuk van Jean-François Regnard, dat in het slot Estherhaz werd opgevoerd en waarvoor Haydn de bijbehorende muziek schreef. Hij maakte hiervoor ook overvloedig gebruik van de voor hem zo dierbare volksmuziek. Echter de luisteraar verrassen stond bij deze grootmeester voorop. Hij bewaart de beste grap echter voor het eind: in de finale – het prestissimo – last hij na het intro een abrupte onderbreking in om de strijkers opnieuw te laten stemmen! Geniaal! Deze symfonie is een kluchtig huzarenstukje, een hoogtepunt qua spitsvondigheid. De bijnaam Il Distratto (afleiding, verstrooiing) is hier dus wel op zijn plaats. Verzin het maar eens. Het ensemble klinkt overigens prachtig uitgebalanceerd. Vooral de natuurhoorns zijn oorstrelend en smelten op de tong. Het cd hoesje en boekwerkje is smaakvol afgewerkt hoewel ik sommige foto’s niet helemaal begrijp. Niettemin, deze cd is een must.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

RICHARD STRAUSS – Ein Heldenleben | Don Juan

door emile | June 9, 2018

STRAUSS
Ein Heldenleben | Don Juan
NHK Symphony Orchestra, Paavo Järvi
RCA RED SEAL 88985391762 DDD 61’29

Waardering: 8

Van Strauss’ symfonische gedichten is het aan Mengelberg opgedragen Ein Heldenleben uit 1898 waarschijnlijk het meest koketterend en bombastisch. Het kent een aantal ergerlijke momenten. Ondanks dat wordt dit werk met enige regelmaat opgenomen. Hoe dan ook, de toetssteen voor velen is nog steeds de opname uit 1954 van Fritz Reiner op RCA. De laatste bereikte dan ook een ongekend fris resultaat met het Chicago Symphony Orchestra. Maar ook bij Järvi hoor ik de levendigheid waarmee Reiner het allemaal deed. En ook heeft hij oog voor de grote lijn van dit werk dat door de cesuren stiekem toch meer weg heeft van een symfonie, dan een symfonisch gedicht.
Van de symfonische gedichten is Don Juan op Nikolaus Lenau denkelijk het best geslaagd. Hier voegde Strauss voor de eerste keer een programma toe. De ingetogen grootsheid (hoe anders dan Ein Heldenleben) voelt Järvi goed aan en ontlokt wonderbaarlijke klanken van het NHK Symphony Orchestra,dat volgens hem in het bijzonder afgestemd is op het Duitse repertoire. Ook deze RCA opname is fenomenaal en voldoet aan de hoogste standaard. Het podium is gigantisch en massief. Zelden heb ik zo’n uitgebalanceerde orkestklank gehoord.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

HUNGARIAN TREASURES: BARTOK | DOHNÁNYI | KODALY

door emile | June 1, 2018

HUNGARIAN TREASURES
BARTOK | DOHNÁNYI | KODALY
NOTOS QUARTETT
RCA 88985411882 DDD 63’13

Waardering: 9

Het in 2007 opgerichte Notos kwartet is inmiddels bekend geworden om het herontdekken van verloren en vergeten werken in het piano-kwartetgenre. Ondanks dat ze wel al een respectabel aantal prijzen hebben gewonnen, is dit toch pas hun debuut cd. We kennen Bartok vooral van het hyper compacte en de hoge dichtheid. Als men dan het pianokwartet opus 20 uit 1898 hoort, kan men niet voorstellen dat het om dezelfde componist gaat. Het werk is verloren gegaan en het gaat hier dan ook om een wereld première opname. Hoewel ik mijn twijfels heb of dit echt de allereerste opname is (Dille verwijst in zijn biografie naar een oudere opname), is het zeker de enige die op dit moment verkrijgbaar is. De cd opent met het piano kwartet van Dohnányi, waarvan de opnames ook niet bepaald voor het oprapen liggen. Tussen deze relatief lijvige kwartetten, staat het beknopte Intermezzo for String Trio van Kodály. Het zal duidelijk zijn: vooral Bartok verzamelaars zullen deze kans uiteraard niet voorbij willen laten gaan. Het belang is dus groot en het briljant spelende Notos kwartet, heeft de lat hoog gelegd voor de volgende. De opname is typisch RCA: warm, bijna bruin, maar wel aangenaam met behoud van detail.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

Allan Pettersson – Symphony No.14

door emile | May 24, 2018

Allan Pettersson – Symphony No.14
Norrköping Symphony Orchestra, Christian Lindberg
BIS-2230 SACD Multi-ch DDD 52’38
Hybrid + bonus DVD

Waardering: 9

Het Nörrkoping Symphony Orchestra is al in 2013 gestart met het opnemen van de symfonieën van Allan Petterson (1911-1980) op BIS. Deze eigenzinnige toondichter wordt inmiddels gezien als een van de belangrijkste Zweedse componisten van de afgelopen eeuw en voor sommigen is hij de laatste grote symfonicus, die de traditie op grootse wijze afsluit. Dat hij ondanks Wagners ban op de symfonie als vorm, toch tegen de stroom in blijft gaan, valt uiteraard te prijzen. En hoewel de sporen van de 12-toonstechniek bij deze 14desymfonie iets duidelijker zijn dan de vorige werken, is ook dit zeker geen ‘hardcore 12-toonsmuziek’. Wel heeft het een overrompelende, verpletterende kwaliteit. En wel zo dat het bijna grenst aan het vermoeiende. Toch is dit uiterst boeiende muziek, die zal blijven beklijven. Belangrijk is dat men eerst het hoof leeg maakt en de luisteromstandigheden aanpast, om in alle rust het werk over zich heen te laten denderen. Het Norrköping Symphony Orchestra onder Lindberg speelt de sterren van de hemel en de opname is wat we van BIS mogen verwachten: een mooi gepolijste klank en een gigantisch stereobeeld. Er zit ook nog een DVD bij deze release waarop een interessante, maar ietwat rommelige documentaire van de componist te zien is van bijna 2 uur.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

CHOPIN – David Fray

door emile | May 17, 2018

CHOPIN
David Fray, piano
ERATO / WARNER CLASSICS 0190295896478 DDD 68:30

Waardering: 8

Chopin was een tijdje van de radar bij David Fray, maar na 15 jaar komt hij met een uitgekiend programma dat zeven nocturnes, drie mazurka’s, een polonaise, een wals en een impromptu omvat. Wanneer Fray spreekt over Chopin, drukt hij zich uit in typisch Romantische zin: “Voor mij, is Chopins muziek zeer fragiel, vluchtig, geparfumeerd … enigszins ongrijpbaar.” Maar Chopins subjectieve kunst dringt ook diep door in de nachtelijke aspecten van het menselijke leven en is in hoge mate visionair, verontrustend, maar tegelijkertijd kernachtig en gecondenseerd. Deze verontrustende onderstroom heb ik bij Fray wat minder waargenomen dan ik gewend ben. Maar ofschoon de concurrentie werkelijk moordend is (Arrau, Rubinstein, Ashkenazy, Barenboim, Pollini, Pires, Argerich enz), bevalt Fray mij ten zeerste. Hij heeft een mooie balans tussen dynamiek, vloeiendheid en ritmiek. En dat valt vrijwel direct op. Frays spel is geschakeerd en spannend, maar tegelijkertijd mild. De opname heeft een voortreffelijke klankbalans en is uiterst gedetailleerd en doorluisterbaar. Zelfs het omslaan van de bladzijdes is goed hoorbaar. Dat komt vooral doordatde vleugel niet te ver weg staat. Zeker op basis van de geslaagde opname is deze schijf zeker de moeite waard.

Emile Stoffels
Pianist Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

BARTOK – Sonata for two Piano’s & other works

door emile | May 1, 2018

BARTOK
Sonata for two Piano’s & other works
Cedric Tiberghien & François-Frédéric Guy, piano / Collin Currie & Sam Walton, percussion
Hyperion Records CDA 68153 DDD 65’36

Waardering: 8

Ongetwijfeld is Bartoks Sonate voor twee piano’s en slagwerk een van de meest eigenzinnige stukken uit de 20ste eeuw en kan slechts aantrekken of afstoten. Er zijn in het verleden al zeer goede opnames gemaakt: Argerich met zowel Kovacevich als Freire op Philips resp. DG en niet te vergeten Kocsis met Ranki op Hungaroton. De laatste blijft in een aantal aspecten de norm voor mij. Maar ik moet zeggen dat Tiberghien en de zijnen er in z’n algemeenheid een inzichtelijke opname van hebben gemaakt. Zowel de piano’s als het slagwerk hebben een enorme accuratesse. Toch had dit ‘gecultiveerde oergeweld’ (zoals Henri Geraedts het in zijn biografie noemt) al met al net iets meer ruigheid mogen hebben. Voor de Sonate en Sonatine blijft mijn voorkeur uitgaan naar Kocsis op Philips, omdat Tiberghien me net iets te schools is. Ook ben ik blij met de weinig uitgevoerde en opgenomen Etudes op. 18 uit 1918. Deze stukken laten duidelijk Bartoks verwijdering van Debussy horen en Tiberghien toont ons dat deze Etudes zich moeiteloos kunnen meten met die van de Franse meester, op het gebied van virtuositeit. De Hyperion opname is zoals altijd extreem ruimtelijk met een verbazingwekkende hoeveelheid detail. Een interessant programma!

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

POLYCHROME: PROKOFIEV • STRAUSS • RAVEL

door emile | April 21, 2018

POLYCHROME: PROKOFIEV • STRAUSS • RAVEL
Tobias Feldmann, violin – Boris Kusnezow, piano
Alpha – ALPHA253 DDD 66’52

Waardering: 8

De Duitse Tobias Feldmann, werd vierde met zijn vertolking van Bartoks tweede vioolconcert op het Koningin Elisabeth concoursvan 2015 en dit is zijn debuutopname voor Alpha Classics, samen met zijn vaste partner Boris Kusnezow op piano. De tweede viool sonate op 94a, die Prokofiev omschreef van zijn fluit sonate met Oistrakhs hulp, werd over het algemeen beter ontvangen dan de donkere, sinistere eerste sonate. De viool sonate van Richard Strauss uit 1887 is het werk van een jonge, enthousiaste componist, dat de kracht en de onstuimigheid van Don Juan al aankondigt. Ravels eendelige postume viool sonate uit 1897, ontstond al tijdens zijn conservatoriumstudie en is lang over het hoofd gezien. Het is een verrukkelijk werk en klassiek van stijl, met een typisch Franse lyriek. De vonken vlieger eraf bij Feldmann en Kusnezow. Ze brengen de verschillen in stijl mooi voor het voetlicht. Feldmann gebruikt overigens een Nicolo Gagliano viool uit 1769 en klinkt prachtig. Hij heeft een felle toon, maar is toch rijk aan kleur. Uiteraard is er stevige concurrentie voor deze sonates, maar het duo Feldmann en Kusnezow houden zich uitstekend staande. Interessant programma en het boekje, maar ook de cd zelf, is prachtig afgewerkt.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »


« Vorige berichten