Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

NIELSEN Complete Symphonies – John Storgårds

door emile | August 20, 2016

NielsenNIELSEN
Complete Symphonies
BBC Philharmonic, John Storgårds
Chandos CHAN 10859(3) DDD 66:44/73:20/71:34

Waardering: 7

Na de succesvolle opname van de Sibelius symfonieën, komt Chandos nu met de integrale opname van de Nielsen symfonieën onder John Storgårds. Het lag voor de hand deze set met die onder Blomstedt te vergelijken. De Decca opnames met het San Fransisco Symphony, vormen voor mij sinds de release de ruggengraat voor de symfonieën van Nielsen. Bij Storgårds’ eerste beluistering, was de ervaring positief. Vooral bij de eerste symfonie heeft Storgårds een aanstekelijke puls en is erg precies in de frasering. Mede hierdoor ontstaat er een lichtvoetigheid die zeer aanspreekt. Het BBC Philharmonic reageert uitermate alert. Echter, in de 4de mis ik toch de overdonderende directheid van Blomstedt. Vooral in het laatste deel missen de pauken het gewicht. Ik ben dan ook van mening dat de opname bij deze set een grote rol heeft gespeeld. Het orkest staat erg (te?) diep in het stereobeeld, zoals we van Chandos gewend zijn. Toch is er veel detail te horen. Maar het koper, het slagwerk en de lage strijkers, missen de nodige substantie. Zeker in vergelijk met de genoemde Decca’s. Hierdoor lijkt het, of dat continue de handrem wordt aangetrokken. Jammer: hier had meer in gezeten.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

SCHUMANN Piano Trios op. 80 & 88 – Voces Intimae

door emile | August 13, 2016

Voces IntimaeSCHUMANN
Piano Trios op. 80 & 88
Clara Wieck Schumann Piano Trio op. 17
Voces Intimae
Challenge Records CC72675 DDD 74’15

Waardering: 7

Dit is nu de derde recente opname van Clara Wiecks Piano Trio opus 17. Allemaal leuk en aardig, maar het is nu de hoogste tijd dat we eens gaan doorpakken wat de opnames en uitvoeringen betreft van haar andere werken. Ofschoon ze al vroeg ook met componeren begon, heeft ze ‘slechts’ 23 gepubliceerde werken. We kunnen ons afvragen waar ze op uit was gekomen, als ze niet met Robert Schumann of welke andere grootheid ook getrouwd was geweest. Ook het Voces Intimae heeft nu dus haar Trio opgenomen, samen met het Piano Trio op. 80 en de Phantasiestücke op. 88 van Robert Schumann. Ik vond hun vorige opname van de twee andere trio’s van Schumann wat aan de dunne en droge kant. Hier heb ik dat hoegenaamd niet. Deze opname is vorig jaar gemaakt in de abdij van Marienmünster en is dus een andere locatie dan voorheen. Bovendien wordt hier geen gebruik gemaakt van authentieke instrumenten. Wel is gebleven hun meesterlijke beheersing van de materie en virtuositeit. Echter vergeleken met The Swiss Piano Trio op Audite is het allemaal wat aan de beleefde kant. Net als de vorige keer, mis ik het heilige vuur een beetje. Wel is deze opname verre superieur aan de Audite.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

ETUDES – DEBUSSY • BARTOK • PROKOFIEV

door emile | August 1, 2016

13009_1ETUDES
DEBUSSY • BARTOK • PROKOFIEV
Garrick Ohlsson
Hyperion CDA 68080 DDD 66’38

Waardering: 8

Hyperion komt hier met een uiterst boeiend programma uit een fascinerende tijd: de Etudes van drie grootmeesters voor het klavier. Blij ben ik met de Etudes op. 2 van Prokofiev. Reeds in zijn prilste werken is al te horen dat hij gruwelde van imitatie en alles wat niet oorspronkelijk was. Zo ook zijn rebelse Etudes uit 1909. Het zijn – voor die tijd zeker – provocerende stukken en veeleisend voor de uitvoerende bovendien. Maar Ohlsson slaat zich ogenschijnlijk moeiteloos door de lastige materie heen. Evenzo ben ik blij met de weinig uitgevoerde en opgenomen Etudes op. 18 van Bela Bartok uit 1918. Deze stukken laten duidelijk Bartoks verwijdering van Debussy horen en gaat al wat meer richting atonaliteit. Ohlsson laat ons horen dat deze Etudes zich moeiteloos kunnen meten met die van Debussy, op het gebied van virtuositeit. Voor wat betreft de Etudes van Debussy, is het moeilijk kiezen tussen Ohlsson en Goerner op Zig Zag Territoires. Goerners gaf een uitgekiende selectie van de Etudes en zijn spel is enorm verfijnd. Ohlsson daarentegen is bont en krachtig. Doorslaggevend zou kunnen zijn dat deze Hyperion cd een breder programma biedt, dan de genoemde Zig Zag. Hoe dan ook, dit is een kostelijke cd en sympathiek klinkend bovendien.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

ENESCU • PROKOFIEV • SHOSTAKOVICH – SONATAS

door emile | July 24, 2016

Enescu Prkfv Shost Avie283ENESCU • PROKOFIEV • SHOSTAKOVICH
Sonatas
Laura Buruiana, cello Alexandra Silocea, piano
AVIE AV 2302 DDD 56’11

Uitvoering **** | Opname ****

AVIE records komt hier met een interessant programma en ik ben vooral blij met de korte, ongenummerde en verloren sonate in F van Enescu. Hij schreef het in zijn jonge jaren, tijdens zijn studie in Parijs. Enescu’s oeuvre is relatief klein, maar er schijnen nog veel onvoltooide manuscripten in het Enescu Museum in Boekarest te liggen. We wachten dus gespannen af, wat er nog meer voor moois vrijkomt. Buruiana en Silocea vormen een prima koppel, dat goed naar elkaar luistert en beiden musiceren dan ook aanstekelijk. Het duo blaast deze F sonate dan ook nieuw leven in. Bovendien is hun spel verfijnd met veel oog voor detail. Dat valt vooral op in de sonate van Prokofiev waar een vergelijk met Grebanier en Guggenheim op Naxos voor de hand lag. Niet dat de laatsten worden weggespeeld. Geenszins, maar Buruiana en Silocea hebben bepaald de opname mee. Iedere nuance en schakering is hier mooi gevangen in deze registratie. Ook het sluitstuk van deze cd, is een belevenis met deze twee dames. Shostakovich’ sonate vraagt om verschillende gemoedstoestanden en dit Roemeense koppel brengt dat uitstekend voor het voetlicht. Ferm, energiek en sardonisch als de muziek erom vraagt, maar ook lieflijk. Boeiende muziek, uitstekende uitvoering en mooie opname.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

MENDELSSOHN & TCHAIKOVSKY – Violin Concertos

door emile | July 1, 2016

Mendelssohn Steinbacher 281MENDELSSOHN & TCHAIKOVSKY
Violin Concertos
Arabella Steinbacher
Orchestre de la Suisse Romande, Charles Dutoit
PENTATONE CLASSICS PTC 5186 504 SACD Hybrid Multichannel DDD 68’14

Uitvoering **** | Opname ****

Laten we eerlijk zijn: deze werken maken deel uit van het ijzeren repertoire. En dan is er voor de handliggend, zeer veel concurrentie. In zekere zin, zou men dit dan ook als een overbodige opname kunnen bestempelen. Maar toch! We kennen Arabella Steinbacher uiteraard van meerdere Pentatone opnames, maar ik moest direct aan haar opname van de vioolconcerten van Bartok onder Janowski denken. Om te beginnen is ook hier de solist mooi ingebed in het orkest en niet te groot afgebeeld. Toch is er voldoende separatie, tussen solist en orkest. Haar spel is groots met een direct-in-je-gezicht-klank. Tegelijkertijd laat haar milde, roodbruine toon, ons weer smelten. In de cadens van het Mendelssohn concert, had ik echter wel graag iets meer pathos gehoord. Maar bij het Tchaikovsky concert is er wel weer meer vuur te bespeuren. Meest opvallend is wellicht dat het Steinbacher allemaal weinig moeite lijkt te kosten. Bijzonder sympathieke ondersteuning biedt ook Dutoit en het Orchestre de la Suisse Romande. Die samenwerking blijkt nog steeds uitstekend te zijn, dat bewijst deze opname weer. Voor lieden die een nieuwe uitvoering zoeken en een hoge resolutie opname kunnen appreciëren, is dit een absolute aanrader.

Emile Stoffels
Luister Magazine Nr. 708

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

Wolfgang RIHM – Et Lux

door emile | May 27, 2016

Rihm Et Lux282RIHM
Et Lux
Huelgas Ensemble – Minguet Quartett, Paul Van Nevel
ECM New Series 2404 4811585 DDD 61’34

Uitvoering **** | Opname ****

Wolfgang Rihms Et Lux, is een opvallend werk. Alleen al door de instrumentatie, voor vier stemmen en strijkkwartet. Rihm schreef het in 2009 voor het Hilliard Ensemble en het Arditi Quartett. Rihm zegt zelf dat zijn Et Lux geen dodenmis is, maar een ‘anamnese’. We moeten dan denken aan een opeenvolging van flarden herinneringen aan de teksten uit de grote requiems, die hij vroeger als koorknaap gezongen heeft. Ik moet zeggen dat het stuk mij niet meeviel. De opening is boeiend en sfeervol, maar uiteindelijk heb ik het als een eindeloos gezaag ervaren. Terwijl men zou verwachten, dat een dergelijk werk oproept tot contemplatie. Bij mij althans, is dat niet gebeurd. Ook niet naar herhaald luisteren. En dat ligt zeker niet aan de uitvoerenden. Het Huelgas Ensemble intoneert voortreffelijk en er is geen rafeltje te horen. Qua stemmenpracht valt er dus veel te genieten. Van Nevel verdubbelde overigens de vier stemmen, waardoor er meer volume lijkt te ontstaan. Ook het Minguet Quartett is een lust voor het oor. De opname is erg mooi en doet eigenlijk dat, wat het werk zelf zou moeten doen: de luisteraar meevoeren.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

SIBELIUS – Symphonies 2 & 7

door emile | May 17, 2016

Sibelius Sondergard LinnSIBELIUS
Symphonies 2 & 7
BBC National Orchestra of Wales, Thomas Søndergård
Linn Records CKD 462 DDD 62’00

Uitvoering *** | Opname *****

Jean Sibelius heeft zich in zijn taal weliswaar behoorlijk laten leiden door de Russische toonkunst en de stijl van Johannes Brahms, maar hij heeft toch een zeer eigen en oorspronkelijke schrijftrant ontwikkeld. Ook heeft hij zich altijd afzijdig gehouden, van het moderne experiment. Evenzo behoort Sibelius tot die componisten die de vorm van de klassieke symfonie met een nieuwe, nationale inhoud wisten te vullen. Zijn taal heeft een zwaarmoedig karakter en een dichterlijke somberheid. Sibelius’ tweede symfonie is zijn meest populaire en daar zijn dan ook genoeg goede opnames van. Een vergelijk met die door Szell op Philips (gekoppeld met Beethovens vijfde, met een in bloedvorm verkerend CGO) en die door Colin Davis (ook op Philips), lag dan ook voor de hand. Opvallend is dat Davis’ versie de meest dramatische is, terwijl die onder Szell preciezer, ritmisch geprofileerder en droger is. Deze nieuwe opname onder Søndergård is meer ingetogen en wat meer legato gespeeld, vergeleken met die door Szell. Voor degenen die toe zijn aan een nieuwe opname, is deze mooie registratie te overwegen. Søndergård doet mooie dingen, maar ik zat zeker niet op het puntje van mijn stoel. De Linn opname is – zoals iedere keer – buitengewoon transparant en gedetailleerd.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

FAGERLUND – Violin Concerto – Darkness in Light • Ignite for orchestra

door emile | May 5, 2016

Fagerlund BIS LintuFAGERLUND
Violin Concerto – Darkness in Light • Ignite for orchestra
Pekka Kuusisto, Finnish Radio Symphony Orchestra, Hannu Lintu
BIS SACD BIS2093 DDD 56’56

Uitvoering **** | Opname *****

Hannu Lintu gaf samen met Angela Hewitt ook al een geweldige versie van Schumanns pianoconcert op Hyperion. Deze werken van de in 1972 geboren Fin Sebastian Fagerlund, zijn uiteraard een volslagen ander idioom. Fagerlunds stijl wordt omschreven als magisch realisme. Maar hoe men het ook wil noemen, zijn aan Pekka Kuusisto opgedragen vioolconcert uit 2012, is in alle opzichten verpletterend. De luisteraard wordt ondergedompeld in een waar kleurenspel, met zeer oorspronkelijke stijltechnieken. Met name voor de soloviool. Ook de bijtitel is interessant: “Darkness in Light”. Het verwijst naar een citaat uit Haruki Murakami’s novelle, Firefly: “De dood is niet het tegenovergestelde van leven, maar is er een onderdeel van.” Duisternis en licht: het een, kan niet zonder het andere bestaan. Niettemin ervoer ik de klanksculpturen die Fagerlund schildert, alsof de duisternis het licht binnendringt en niet andersom: de duisternis die onze wereld binnendringt en vervolgens baan breekt. Fascinerend klinkt het aanstormend geweld in de opening en vooral ook in het langzame deel, waar op een bepaald moment, een ware geluidsmuur ontstaat. De opname is al net zo verpletterend. De SACD layer, biedt nog een fractie meer losheid en is vrij van dynamische beperkingen. Vier sterren voor de uitvoering, omdat het de eerste opname van deze werken is. Niettemin, een absoluut overweldigende ervaring deze muziek.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

SOUNDS OF WAR – POULENC • JANÁČEK • PROKOFIEV

door emile | April 26, 2016

Poulenc Prkfv Janacek WARSOUNDS OF WAR
POULENC • JANÁČEK • PROKOFIEV
Maria Milstein • Hanna Shybayeva
Cobra Records COBRA 0045 DDD 67’19

Uitvoering ***** | Opname ****

Het hier geboden programma heet Sounds of War. Hoewel Prokofievs eerste vioolsonate denkelijk de meeste zeggingskracht heeft, ben ik vooral ook blij met de niet zo vaak opgenomen vioolsonate van Poulenc. Hij had al twee sonates vernietigd, voordat hij deze in 1943 voltooide en opdroeg aan de dichter Federico Garcia Lorca (1899-1936). Deze werd slachtoffer in de Spaanse burgeroorlog. Het middendeel bevat een citaat van Lorca: “de gitaar laat de droom wenen”. En de pizzicato effecten in dit deel, verwijzen daar ook duidelijk naar. Dan Prokofievs eerste vioolsonate Op. 80. Over de noodzakelijkheid van dit stuk kunnen we kort zijn: het is een van de beste kamerstukken uit de 20ste eeuw. Milstein zet al direct in het eerste deel grootse accenten, op een manier dat mij zeer bevalt. Ze bereikt hiermee het hoogst bereikbare dramatische effect. Milstein en Shybayeva ontmoeten voor Janáčeks vioolsonate, wel pittige concurrentie in Kremer en Argerich op DG. Maar voor Prokofievs sonate, zijn ze in een aantal aspecten te prefereren. Een prachtig programma, dat niet mag ontbreken. De opname is ook uitstekend, waarbij de goede balans tussen viool en piano positief opvalt. En niet vaak hebben de lage registers van de piano, zo’n autoriteit als hier.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

MOZART • VIEUXTEMPS – Violin Concertos

door emile | April 2, 2016

Mozart Vieuxtemps Hahn DGMOZART 5 • VIEUXTEMPS 4
Violin Concertos, Hilary Hahn
The Deutsche Kammerphilharmonie Bremen, Paavo Järvi
Deutsche Grammophon 479 3956 DDD 59’53

Uitvoering *** | Opname ****

Het vijfde vioolconcert van Mozart, wordt veelal beschouwd als een van de mooiste concerten ooit. Ieder keer opnieuw worden we getroffen door een oneindige schoonheid, geniale invallen en een alles overtreffende nobelheid. Met deze concerten van Mozart en Vieuxtemps, keert Hahn weer terug naar 25 jaar geleden: de tijd dat ze deze werken voor het eerst leerde kennen. Voor wat betreft Mozarts concert, is Hahn buitengewoon subtiel en breekbaar. Haar techniek laat haar nimmer in de steek. Toch mis ik een beetje het smartelijke, wat bij momenten zeker aanwezig is. Vooral in het middendeel. Ook het orkest klinkt wat aan de lichte kant, waardoor het allemaal net iets te tam klinkt naar mijn smaak. Om nu te zeggen dat het geheel niet doorleefd klinkt, gaat echter te ver. Voor het concert van Vieuxtemps, is het ietsje anders. Hier lijken de opvattingen van Hahn en Järvi, meer aan te sluiten bij dit idioom. Het is het betere virtuozenwerk, waar ik overigens koud noch warm van word. De opname is uitermate doorluisterbaar. Hierdoor is niet alleen Hahn, maar zijn ook diverse stemmen binnen het orkest, op de voet te volgen.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »


« Vorige berichten