Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

ELGAR / Symphony No.1 – Barenboim

door emile | May 24, 2017

ELGAR
Symphony No.1
Staatskapelle Berlin Daniel Barenboim
Decca 4789353 DDD 51’26

Waardering: 9

Elgars symfonieën worden wat ondergesneeuwd door o.a. de stomvervelende Pomp and Circumstance en de Cockaigne Ouverture: enkele van de talrijke schlagers onder de klassieke muziek. En dat is jammer. Deze aan Hans Richter opgedragen eersteling uit 1908 is monumentaal. Het bijzondere van deze symfonie is dat het thematisch materiaal voor het hele werk steunt op de eenvoudige openingsmelodie van het eerste deel. Het was weer even geleden dat Barenboim opnames van de Elgar symfonieën maakte: zo’n 40 jaar maar liefst. Nu met een beter orkest en een veel betere opname, is Barenboim terug met deze luisterrijke symfonie voor Decca. De tweede onder hem, werd ook al zo bejubeld en weer weet hij een ongelofelijk mooie strijkersklank te ontlokken aan de Staatskapelle Berlin. Het geheel is groots, majestueus en heeft de juiste zangerigheid wanneer dat nodig is. Barenboim laat weer eens zien, wat voor een groot Elgar interpreet hij is. Hoewel de opnamen onder Boult en Barbirolli nog steeds als gezaghebbend worden gezien, zou ik het niet zonder deze opname willen stellen. De opname is spectaculair en heeft veel kleur, met daarbij een enorm diepte perspectief. En toch lijkt het of dat men op de eerste rij zit.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

SAINT SAËNS – Cello Concertos Nos 1 & 2, etc

door emile | May 18, 2017

SAINT SAËNS
Cello Concertos Nos  1 and 2 – The Carnival of the Animals – Africa – Wedding-cake
Truls Mørg, cello; Louis Lortie, piano; Helene Mercier, piano
Bergen Philharmonic Orchestra, Neeme Järvi
CHANDOS CHSA 5162 DDD 75’32

Waardering: 9

Chandos komt hier met een ongebruikelijk maar wel uitgebreid Saint Saëns programma, met de beide charmante cello concerten als hoofdmoot. Maar het zijn de onbekendere werken die deze SACD, tot een begeerlijke schijf maakt. Het Africa en de Wedding-cake wals, zijn zelden opgenomen werken die zondermeer de moeite waard zijn. En dat is zeker ook de verdienste van Louis Lortie, die er een waar feest van maakt. De Noorse cellist Truls Mørg speelt de beide cello concerten fris van de lever en vrij. Wat opvalt is dat hij de concerten speelt, alsof ze gister geschreven zijn. De musiceer vreugde spat ervan af. Overigens, ook bij Louis Lortie en Helene Mercier in het Carnaval der Dieren. Ik ken nu al een aantal opnames met het Bergen Philharmonic Orchestra en moet zeggen dat het een geweldig orkest is. Ik denk hierbij aan Messiaens Turangalîla-Symphonie op Hyperion van een tijdje terug. Nu weer valt mij de accuratesse en souplesse op van dit orkest. De opname is van demonstratie kwaliteit: een enorm breed en diep podium waarbij het orkest en solisten tegen een inktzwarte achtergrond staan. Geen spoortje hardheid en een nagenoeg perfecte klankbalans. Aanbevolen!

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

DEBUSSY – Chamber Music / Kuijken Ensemble

door emile | May 6, 2017

DEBUSSY
Chamber Music
Kuijken Ensemble
ARCANA OUTHERE A392 DDD 71’00

Waardering: 8

Een mooi programma met al het belangrijkste kamer werk van Debussy op één schijf. Dat zien we niet zo vaak: meestal wordt er anders geprogrammeerd. Dit is een heruitgave uit 2000 en de opname zelf is van 1999. Als we denken aan Kuijken, denken we aan Barok of Classicisme. Toch hebben ze een aantal opnames van Romantische componisten gemaakt, waaronder de kwartetten op. 41 van Schumann. In het cd boekje verwerpt Sigiswald Kuijken iedere authentieke opname of aanpak, als doel op zichzelf. Toch gebruikt de Kuijken clan wel degelijk instrumenten uit Debussy’s tijd, of kopieën daarvan. Dus strikt genomen hebben we wel degelijk met ‘authentieke’ instrumenten te maken. Dit wordt al direct duidelijk in de Syrinx, wanneer broer Barthold op een Auguste Bonneville uit 1910 speelt en voor de Cello en Viool sonate werd een Erard piano uit 1894 gebruikt. Dat de Kuijkens muziek kunnen maken weet iedereen en die reputatie maken ze ook hier waar. Ook in het laat romantische tijdperk weten ze dus hun weg uitstekend te vinden. De opname is wat aan de droge kant, maar is voor de rest sympathiek. Ook het boekje is er bij deze heruitgave op voorruit gegaan.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

SCHUMANN – Pianoconcerto

door emile | April 30, 2017

SCHUMANN
Jan Lisiecki • Rome Santa Cecilia Academy Orchestra • Antonio Pappano
Deutsche Grammophon 479 5327 DDD 63’01

Waardering: 6

Het plan om een pianoconcert te schrijven, stam nog uit de tijd dat Schumann zelf een virtuozen carrière nastreefde en in zijn verlovingstijd leefde dat opnieuw op. Dit is alweer de derde opname voor Deutsche Grammophon door wonderkind Jan Lisiecki. DG komt hier met nagenoeg hetzelfde programma, als die van Angela Hewitt op Hyperion en een vergelijking ligt dan ook voor de hand. De laatste had een magistrale visie en gaf een Schumann met veel zwier. Vooral dat laatste mis ik bij Lisiecki, die een mate van terughoudendheid lijkt na te streven. Ook heeft Lisiecki aanzienlijk minder dynamiek dan Hewitt. Ik moet ook zeggen dat ik de opname met hetzelfde orkest, dirigent én opname locatie, recentelijk met Prokofievs tweede piano concert voor Warner Classics, frisser vond klinken. Deze DG opname klinkt helaas wat omfloerst. We zouden het bijna vergeten, maar ook de andere twee stukken: de Introductie en Allegro appasionata en de Introductie en Concert-Allegro, zijn juwelen die niet vergeten mogen worden; ofschoon ze in de schaduw staan van het concert. Dit is de eerste opname van de Introductie en Concert-Allegro, door Deutsche Grammophon in al die jaren; wat dus een mijlpaal is in de geschiedenis van dit grote label.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

PÄRT – Babel

door emile | April 16, 2017

PÄRT
Babel
Wiltener Sängerknaben, Johannes Stecher (organ, piano, conductor)
Col Legno 20427 DDD 56’15

Waardering: 7

Dit is de allereerste opname met vocale muziek van Arvo Pärt’s uitgevoerd door een jongenskoor. Het jaar waarin dit album is gereleased, is ook het jaar waarin de Estse componist zijn tachtigste verjaardag viert (2015). Arvo Pärt is en blijft een geval apart. Daar is intussen genoeg over gezegd en geschreven. Hij zei ooit: “Ik heb ontdekt dat het genoeg is als een enkele noot prachtig gespeeld wordt”. Deze frase is ontegenzeggelijk van toepassing op de hier besproken cd. Het moet van mijn hart dat ik een cd louter met deze muziek, toch iets teveel van het goede vind. Uiteraard zijn er genoeg momenten van grote schoonheid en verstilling, maar ik mis toch de donkere wolken die voorbij trekken. Dus het principe van spanning en ontspanning – datgene waar de moderne mens zo gevoelig voor is – zoekt men tevergeefs. Op het koor is werkelijk niets aan te merken. Het klinkt vlekkeloos onder Johannes Stecher en staat mooi in de ruimte, net als het kerkorgel dat netjes geïntegreerd is. Niet alleen klinkt het koor homogeen, maar ook buitengewoon krachtig en gebalanceerd. Ook is het hoesontwerp en boekje een lust voor het oog. Niettemin denk ik dat deze cd meer is voor Pärt liefhebbers.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

TANEYEV – Complete String Quartets vol. 4

door emile | April 6, 2017

TANEYEV
Complete String Quartets · 4
Carpe Diem String Quartet
Naxos 8.573470 DDD 65’44

Waardering: 9

Het in 2005 opgerichte Carpe Diem kwartet begon aan het Taneyev project in 2007. We mogen dus wel aannemen dat dit ensemble behoorlijk gegroeid is in de taal en het begrip van deze toondichter. Deze opname stamt al uit 2013, maar werd pas in december vorig jaar gereleaset. Joost mag weten waarom. In het vorige nummer stak ik al de loftrompet over het constructief vermogen van Taneyev. Een ware meester! Dat is met de hier door Naxos opgenomen kwartetten niet anders. En weer vallen de vele spitsvondigheden, de grote harmonische en melodische rijkdom op. Het hier gespeelde zesde kwartet uit 1905, is Taneyevs laatst voltooide kwartet dat voldeed aan des meesters strenge eisen. Met name in het eerste deel kunnen we horen waar Taneyev toe in staat was, op het gebied van thema behandeling. Maar ook de enorme expressiviteit en verbeeldingskracht. Het 9de kwartet uit 1883 hoort bij een groep van 5 dat niet voor 1952 is gepubliceerd en hogere nummers heeft gekregen. Het is hoorbaar minder gesublimeerd dan het 6, maar niettemin van een verbluffende schoonheid. Het Carpe Diem kwartet speelt werkelijk de sterren van de hemel en alles met een speels gemak. De opname is sympathiek en goed in balans.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

BARTOK · LIGETI – Ensemble Intercontemporain

door emile | March 28, 2017

BARTOK · LIGETI
Ensemble Intercontemporain, Matthias Pintscher
Alpha Classics 217 2-CDs DDD 42’02/66’38

Waardering: 8

Alpha Classics komt hier met een uiterst boeiend Hongaars programma verdeeld over twee cd’s. Ongetwijfeld is Bartoks Sonate voor twee piano’s en slagwerk een van de meest eigenzinnige stukken uit de 20ste eeuw en kan slechts aantrekken of afstoten. Er zijn in het verleden reeds zeer goede opnames gemaakt: Argerich met zowel Kovacevich als Freire op Philips resp. DG en niet te vergeten Kocsis met Ranki op Hungaroton. De Sonate door het Ensemble Intercontemporain heeft weliswaar net niet die ongenaakbaarheid die ik aantref bij Kocsis en Ranki, maar ik moet zeggen dat het in z’n algemeenheid een inzichtelijke opname is die in technisch opzicht alle voorgaande opnames naar de kroon steekt. Zowel de piano’s als het slagwerk hebben een enorme aplomb en de glissandi van de pauken komen wel erg goed door. Maar het had al met al net iets meer ruigheid mogen hebben. Ook de voor Benny Goodman geschreven Contrasten krijgen hier een gedreven uitvoering, door klarinettist Jérôme Comte. De tweede cd is gevuld met de solo concerten van Ligeti en ook dat is een belevenis met dit ensemble. De opname is extreem ruimtelijk met een verbazingwekkende hoeveelheid detail. Niet alleen het boekje, maar ook de cd’s zelf zijn prachtig uitgevoerd. In z’n totaliteit een mooi product!

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

STRAVINSKY – The Rite of Spring | The Firebird

door emile | March 19, 2017

STRAVINSKY
The Rite of Spring | The Firebird
Frankfurt Radio Symphony • Andrés Orozco-Estrada
Pentatone SACD PTC 5186 556 DDD 56’31

Waardering: 4

Er zijn inmiddels veel goede uitvoeringen van Le Sacre du Printemps. De toetssteen is m.i. nog steeds Colin Davis met het CGO op Philips. Maar er zijn er meer: de oude Boulez CBS opname en die onder Nagano op Virgin. Wat mij direct opviel bij Orozco-Estrada was het tempo dat erg logisch en bijna vanzelfsprekend aandeed. In de opening zat ik dan ook op het puntje van mijn stoel, maar dat duurde niet lang. Ik werd al snel teleurgesteld: veel te weinig drive en opwinding. Alle scherpe kantjes lijken er af gepolijst, wat vooral opvalt bij Rondes printanières. Afgezien van een kleine opleving bij de Opkomst der Wijzen, is het onwaarschijnlijk tam allemaal. Onbegrijpelijk! Ik zou het bijna de Anti Sacre willen noemen. Men kan zich nauwelijks voorstellen dat de komeet die 1913 onze dampkring binnendrong, de impact heeft van een voetzoekertje. ​Toch is Orozco-Estrada daarin geslaagd: dit is denk ik de saaiste Sacre die ik ooit van mijn leven heb gehoord. Ik zal er verder geen woorden aan vuil maken. De opname is wat men van PENTATONE mag verwachten: veel ruimte suggestie en volop details. Daar heeft het in ieder geval niet aan gelegen.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

TANEJEW – String Quintets op. 14 & 16

door emile | March 10, 2017

TANEJEW
String Quintets op. 14 & op. 16
Utrecht String Quartet · Alexander Zemtsov · Pieter Wispelwey
MDG 603 1923-2 DDD 78’24

Waardering: 9

De componist Tanejew (Taneyev 1856 – 1915) was een leerling van Tchaikovsky en dat is zeker te horen, maar toch gebruikt hij iets meer wrijvende akkoorden dan zijn leermeester. Deze op de Duitse Romantiek gerichte toondichter, doet echter vooral aan Brahms denken en soms zelfs aan de vroege Reger. Ik moet zeggen dat deze muziek me aanvankelijk niet overrompelde en had ik het idee dat het iets teveel gericht was op het cerebrale. Echter, na herhaaldelijk luisteren vielen me toch veel mooie dingen op. Om te beginnen zijn deze kwintetten extreem goed doortimmerd. De manier waarop Tanenjew het materiaal kneedt, is ronduit meesterlijk. Zelf was hij dan ook docent contrapunt. Maar het heeft ontegenzeggelijk ook veel harmonische en melodische rijkdom. Het Utrechts strijkkwartet (met o.a. Pieter Wispelwey) is een goed geoliede machine en doet prachtige dingen, o.a. op het gebied van dynamiek. Maar het belangrijkste is dat de musiceervreugde er werkelijk vanaf spat. Ik heb weliswaar geen vergelijkingsmateriaal, maar ik ben ervan overtuigd dat het Utrechts strijkkwartet er alles uithaalt. Hulde ook aan MDG dat altijd programma’s kiest die niet zo voor de hand liggen. De opname is voorbeeldig zoals we gewend zijn van dit label.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

STRAUSS • MAGNARD – Ein Heldenleben / Chant funèbre

door emile | March 1, 2017

STRAUSS • MAGNARD
Ein Heldenleben / Chant funèbre
Orchestre National de Lille, Jean Claude Casadesus
NAXOS 8.573563 DDD 61’06

Waardering: 6

Van Strauss’ symfonische gedichten is de aan Mengelberg opgedragen Ein Heldenleben waarschijnlijk het meest koketterend en bombastisch. Casadesus maakt in ieder geval niet de fout om daar in mee te gaan. Hij zet de pompeusheid niet aan, maar dampt het wat in en doet in die zin denken aan de opname uit 1954 van Fritz Reiner op RCA. De laatste bereikte dan ook een ongekend fris resultaat met het Chicago Symphony Orchestra. Toch mis ik een beetje het venijn waarmee Reiner het allemaal deed. Wel heeft Casadesus oog voor de grote lijn van dit werk dat door de cesuren stiekem toch meer weg heeft van een symfonie, dan een symfonisch gedicht. Hoewel de rationale voor de koppeling mij een beetje ontgaat, ben ik wel blij met Magnards Fenebre. Een fraai mijmerend stuk ter nagedachtenis van zijn vader dat in harmonisch opzicht soms doet denken aan Schumann, maar in de verte ook al naar Roussel vooruit wijst. Casadesus ontlokt bij vlagen bewogen resultaten aan het Orchestre National de Lille. Dat kan ook niet anders, omdat dit huwelijk al 40 jaar bestaat. De opname is wat gewoontjes. Het orkest spat niet echt uit de luidsprekers.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »


« Vorige berichten