Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

CHOPIN Piano Concertos Nos. 1 & 2 – De May

door emile | November 21, 2016

chopinCHOPIN
Piano Concertos Nos. 1 & 2
Stéphane De May, Piano
Slovak Sinfonietta, Jean-Bernard Pommier
Pavane Records ADW 7571 DDD 74’01

Waardering: 7

Als directeur van het Koninklijk Conservatorium van Luik, doceert Stéphane De May piano aan het Conservatorium van Rotterdam en op het HEMU van Sion in Zwitserland. Na zijn geprezen opname van de complete Nocturnes van Chopin en zijn ontmoeting met pianist-dirigent Jean-Bernard Pommier, kwam deze opname van de twee Chopin concerten tot stand. Over de grote romantische concerten is wellicht genoeg gezegd en geschreven. Vooral de hier opgenomen Chopin concerten mogen toch als het ijzeren repertoire gelden. En uiteraard is er veel concurrentie, maar dat toont maar eens hoe geliefd deze concerten nog steeds wel zijn. We denken aan Argerich, Zimerman, Rubinstein en ga zo maar door. Toch is De Mays spel boeiend en met groots gebaar, hoewel hij pleit voor een getrouwe benadering. Ook de mate van agogiek bevalt mij uitermate en doet me soms denken aan die van Argerich. Kort en goed: wie een hagelnieuwe opname van beide Chopin concerten zoekt, is goed af met deze Pavane CD. De opname is weliswaar niet spectaculair, maar de solist is – zij het soms wat diffuus – mooi ingebed in het ensemble dat uitermate alert reageert op Pommier. De klankbalans is bovendien prettig.

Emile Stoffels
Luster Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

DUTILLEUX / DEBUSSY – Tout un monde lointain

door emile | November 13, 2016

dutilleuxDUTILLEUX DEBUSSY
Tout un monde lointain
Emmanuelle Bertrand (cello) Pascal Amoyel (piano)
Luzerner Sinfonieorchester, James Gaffigan
Harmonia Mundi HMC902209 DDD 47’

Waardering: 9

Harmonia Mundi komt hier met een uiterst boeiend Frans programma. Om te beginnen de cello sonate van Debussy uit 1915. Echter, centraal in dit programma is het voor Mstislav Rostropovich geschreven cello concert. ‘Tout un monde’ wordt beschouwd als een van de belangrijkste 20e-eeuwse bijdragen aan het cello repertoire en genoeg bekende cellisten hebben het al opgenomen. Elk van de vijf delen werd geïnspireerd door een citaat van Charles Baudelaire en het algemene gevoel dat dit werk oproept, is het mysterie van de droom. Het is een ontegenzeggelijk spirituele ervaring en dat komt zeker ook door de uitvoerenden. Emmanuelle Bertrand speelt met veel toewijding en zit geheel in de materie, maar ook Gaffigan en het Luzerner Sinfonieorchester hebben er zin in, zo te horen. Op het puntje van mijn stoel zat ik ook met de ‘Trois Strophes sur le nom de Sacher’ waarin we in het eerste deel een citaat horen uit het derde deel van Bartoks Muziek voor strijkers, slagwerk en celesta. Bertrand weet de tomeloze energie van deze stukken, probleemloos over te brengen. De hoeveelheid muziek is met 47 minuten wel wat aan de karige kant, maar de opname is fenomenaal: een enorm diep en breed stereobeeld vol kleur, dynamiek.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

WOLLIGER – Romancendres, Feuerwerklein, Chaconne, Partita

door emile | October 4, 2016

holligerHOLLIGER
Romancendres, Feuerwerklein, Chaconne, Partita
Daniel Haefliger (cello) / Gilles Vonsattel (piano)
GENUIN GEN14330 DDD 64’

Waardering: 8

Twee meer dan uitstekende musici geven hier een overzicht, van de compositorische output van denkelijk de beste hoboïst van de laatste 50 jaar: Heinz Holliger. De cellist Daniel Haefliger en de pianist Gilles Vonsattel spelen werken van Holliger op deze cd, in de Artist-Consort serie op het label Genuin. De werken variëren van vroege stukken (de Chaconne 1975) tot de huidige productie van de componist (Feuerwerklein uit 2012) en onthullen een behoorlijk stilistische verscheidenheid. Hoewel deze muziek mij volslagen onberoerd laat, moet ik toch bekennen dat de musici er wel in zijn geslaagd om mij de gehele cd af te laten luisteren. Interessant is wel te horen, welke ontwikkeling Holliger heeft doorgemaakt. De opname en levendige uitvoering zijn van een ongekend hoog niveau, de muziek (lees notenschikking) kan mij echter gestolen worden.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

PENDERECKI – Magnificat & Kadisz

door emile | September 25, 2016

pederecki-witPENDERECKI
Magnificat • Kadisz
Warsaw Philharmonic Orchestra & Choir, Antoni Wit
NAXOS 8.572697 DDD 65:12

Waardering: 8

Krzysztof Penderecki is nog wel eens van stijl veranderd en dat maakt een toondichter des te interessanter. Hij ging pas sacrale werken schrijven nadat religie onderdrukt werd in het communistische Polen uit zijn jeugd. Het hier opgenomen Magnificat uit 1974 stamt uit zijn neo-Romantische periode, maar kent nog genoeg atonale fases. Het werd geschreven ter herdenking van de 1200ste viering, van de Salzburger Kathedraal. Het is een buitengewoon indringend werk, met in het tweede deel opvallende glissandi door het koor; jammerklachten die we niet snel zullen vergeten. Dan het Kadisz uit 2009 over de opstand in het Joodse getto in Warsaw. Ik heb intens genoten van de sopraan Olga Pasichnyk, die in het eerste deel een verbazingwekkend doorleefde voordracht geeft. De lyrische momenten van dit deel, deden me soms denken aan Knoxville Summer van Samuel Barber. Wel heb ik me gestoord aan de rol van Daniel Olbrychski die door zijn manier van declameren en schorre stem, er haast een karikatuur van lijkt te maken. Dat zal ongetwijfeld niet de bedoeling zijn, maar zo pakt het althans voor mij wel uit. Niettemin, Antoni Wit is een uitstekend dirigent die voor de hand liggend prima overweg kan met dit idioom. De opname is sympathiek en het belang is groot.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

NIELSEN – The Symphonies & Concertos

door emile | September 13, 2016

nielsen-dacapoNIELSEN
The Symphonies & Concertos
New York Philharmonic, Alan Gilbert
DACAPO 4 HYBRID SACD 6200003 DDD 72:23/69:20/71:25/77:16

Waardering: 7

In het vorige nummer bespraken we nog de set onder Storgårds met het BBC Philharmonic op Chandos. Nu weer een cyclus onder Alan Gilbert met het New York Philharmonic op Dacapo. Alleen nu een set van 4 schijven, waarvan een met de drie concerten: die voor fluit, voor klarinet en voor viool. Van de drie concerten, vind ik persoonlijk het klarinet concert het meest frivool en boeiend. Niet in de laatste plaats, door de grappig geschreven partituur voor de snare drum. Voor wat betreft de symfonieën is het plussen en minnen, vergeleken met de set door Storgårds. Beiden doen goede dingen. Gilbert is me net iets teveel legato. Dat stoort me het meest in het zielsklievende thema uit het derde deel van de 4de symfonie. Blomstedt grijpt me daar iedere keer weer bij de keel: de totale vervoering op het soms ondraaglijke af. Maar de finale klinkt bij Gilbert weer grootser dan bij Storgårds. Gilbert excelleert ook in de eerste symfonie, waar hij een grandeur bereikt die dicht bij Blomstedt komt. Kort en goed: zeker geen slechte set, maar alles overziend missen ook deze opnames de overweldigende directheid en vanzelfsprekendheid van Blomstedt op Decca.

Emile Stoffels
Luster Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

STRAUSS – Symphonia Domestica • Die Tageszeiten

door emile | September 7, 2016

straussSTRAUSS
Symphonia Domestica • Die Tageszeiten
Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin, Marek Janowski
Pentatone Records PTC 5186507 SACD HYBRID DDD 67:50

Waardering: 10

De Symphonia Domestica was bedoeld als een vervolg op Ein Heldenleben: een portret van Strauss’ gezinsleven met de diverse karakters. Het werk heeft mij nooit echt weten te bekoren, maar Janowski heeft me nu toch overtuigd. Hij heeft een buitengewoon frisse en doorzichtige aanpak. En ook heeft hij oog voor de vele fraaie soli door het gehele orkest heen en toont hij zich hier een groot Strauss interpreet, die zich moeiteloos handhaaft naast von Karajan en Reiner. Wat deze schijf echter totaal onmisbaar maakt, is de koppeling met de zelden uitgevoerde Die Tageszeiten. Dit werk uit 1928 greep me direct bij de keel. Dat is niet vreemd, want later zag ik dat deze stukken zijn gebaseerd op teksten van Joseph Freiherr von Eichendorff. We kennen ongetwijfeld de chemie tussen het werk van deze grote romantische dichter en Strauss’ Im Abendrot, uit die Vier letzte Lieder. Bij dit werk horen we bij vlagen dezelfde atmosfeer en dat voor Strauss typerende harmonisch diepte component. Ook hier die vergezichten en de milde verzoening met de dood. Janowski laat zich in het algemeen niet verleiden tot sentiment en effectbejag. Dat doet hij hier ook niet en dat is nu precies wat deze muziek nodig heeft. Echter, het onverdeelde succes van deze SACD kan niet slechts worden toegeschreven aan de uitvoering, maar zeker ook aan de productie. Het geheel klinkt massief en transparant tegelijk, tegen een inktzwarte achtergrond. Het koor klinkt vlekkeloos en staat prachtig in de ruimte. Groot compliment voor de technici. Een zeer begerenswaardige SACD, vooral door het Die Tageszeiten. Hoogste belang en hoogste lof! Wat willen we nog meer?

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

TISHCHENKO – Piano Sonatas No. 7 with bells & No. 8

door emile | August 28, 2016

Tishchenko_sonatasTISHCHENKO
Piano Sonatas No. 7 with bells & No. 8
Nicolas Stavy, piano – Jean-Claude Gengembre, bells
BIS 2189 SACD hybrid multichannel DDD 70’50

Waardering: 9

Dit is mijn eerste kennismaking met de muziek van Boris Tishchenko (1939 – 2010). Hij studeerde compositie bij Shostakovich’ van 1962 – 65 en is vaak diens favoriete leerling genoemd. Tishchenko heeft 11 sonates geschreven en dit genre vormt dan ook de ruggengraat van zijn compositorische opbrengst. De hier opgenomen piano sonates, stammen uit 1982 resp. 1986. De zevende sonate mag gezien de titel de meest eigenzinnige heten, al was het alleen al door de toevoeging van klokken. Ik denk dan ook dat de 8ste sonate weliswaar sneller beklijft, maar de 7de zal waarschijnlijk langer beklijven. Dit is de eerste opname van de Fransman Nicolas Stavy voor Bis en het debuut mag er wezen. Hij heeft aardig wat prijzen gewonnen en samengewerkt met onder andere Alfred Brendel. Blijkbaar ligt dit repertoire hem zeer, omdat het op de een of andere manier vanzelfsprekend klinkt, ofschoon ik niet over vergelijkingsmateriaal beschik. Maar men heeft het gevoel dat het zo moet en niet anders. De opname is erg fraai, wat vooral opvalt bij de 7de sonate, waarbij het klokkenspel mooi los staat van de vleugel. Er zijn momenten dat het instrumenten griezelig realistisch klinken. Het belang acht ik hoog genoeg, om deze schijf zonder voorbehoud aan te bevelen.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

NIELSEN Complete Symphonies – John Storgårds

door emile | August 20, 2016

NielsenNIELSEN
Complete Symphonies
BBC Philharmonic, John Storgårds
Chandos CHAN 10859(3) DDD 66:44/73:20/71:34

Waardering: 7

Na de succesvolle opname van de Sibelius symfonieën, komt Chandos nu met de integrale opname van de Nielsen symfonieën onder John Storgårds. Het lag voor de hand deze set met die onder Blomstedt te vergelijken. De Decca opnames met het San Fransisco Symphony, vormen voor mij sinds de release de ruggengraat voor de symfonieën van Nielsen. Bij Storgårds’ eerste beluistering, was de ervaring positief. Vooral bij de eerste symfonie heeft Storgårds een aanstekelijke puls en is erg precies in de frasering. Mede hierdoor ontstaat er een lichtvoetigheid die zeer aanspreekt. Het BBC Philharmonic reageert uitermate alert. Echter, in de 4de mis ik toch de overdonderende directheid van Blomstedt. Vooral in het laatste deel missen de pauken het gewicht. Ik ben dan ook van mening dat de opname bij deze set een grote rol heeft gespeeld. Het orkest staat erg (te?) diep in het stereobeeld, zoals we van Chandos gewend zijn. Toch is er veel detail te horen. Maar het koper, het slagwerk en de lage strijkers, missen de nodige substantie. Zeker in vergelijk met de genoemde Decca’s. Hierdoor lijkt het, of dat continue de handrem wordt aangetrokken. Jammer: hier had meer in gezeten.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

SCHUMANN Piano Trios op. 80 & 88 – Voces Intimae

door emile | August 13, 2016

Voces IntimaeSCHUMANN
Piano Trios op. 80 & 88
Clara Wieck Schumann Piano Trio op. 17
Voces Intimae
Challenge Records CC72675 DDD 74’15

Waardering: 7

Dit is nu de derde recente opname van Clara Wiecks Piano Trio opus 17. Allemaal leuk en aardig, maar het is nu de hoogste tijd dat we eens gaan doorpakken wat de opnames en uitvoeringen betreft van haar andere werken. Ofschoon ze al vroeg ook met componeren begon, heeft ze ‘slechts’ 23 gepubliceerde werken. We kunnen ons afvragen waar ze op uit was gekomen, als ze niet met Robert Schumann of welke andere grootheid ook getrouwd was geweest. Ook het Voces Intimae heeft nu dus haar Trio opgenomen, samen met het Piano Trio op. 80 en de Phantasiestücke op. 88 van Robert Schumann. Ik vond hun vorige opname van de twee andere trio’s van Schumann wat aan de dunne en droge kant. Hier heb ik dat hoegenaamd niet. Deze opname is vorig jaar gemaakt in de abdij van Marienmünster en is dus een andere locatie dan voorheen. Bovendien wordt hier geen gebruik gemaakt van authentieke instrumenten. Wel is gebleven hun meesterlijke beheersing van de materie en virtuositeit. Echter vergeleken met The Swiss Piano Trio op Audite is het allemaal wat aan de beleefde kant. Net als de vorige keer, mis ik het heilige vuur een beetje. Wel is deze opname verre superieur aan de Audite.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

ETUDES – DEBUSSY • BARTOK • PROKOFIEV

door emile | August 1, 2016

13009_1ETUDES
DEBUSSY • BARTOK • PROKOFIEV
Garrick Ohlsson
Hyperion CDA 68080 DDD 66’38

Waardering: 8

Hyperion komt hier met een uiterst boeiend programma uit een fascinerende tijd: de Etudes van drie grootmeesters voor het klavier. Blij ben ik met de Etudes op. 2 van Prokofiev. Reeds in zijn prilste werken is al te horen dat hij gruwelde van imitatie en alles wat niet oorspronkelijk was. Zo ook zijn rebelse Etudes uit 1909. Het zijn – voor die tijd zeker – provocerende stukken en veeleisend voor de uitvoerende bovendien. Maar Ohlsson slaat zich ogenschijnlijk moeiteloos door de lastige materie heen. Evenzo ben ik blij met de weinig uitgevoerde en opgenomen Etudes op. 18 van Bela Bartok uit 1918. Deze stukken laten duidelijk Bartoks verwijdering van Debussy horen en gaat al wat meer richting atonaliteit. Ohlsson laat ons horen dat deze Etudes zich moeiteloos kunnen meten met die van Debussy, op het gebied van virtuositeit. Voor wat betreft de Etudes van Debussy, is het moeilijk kiezen tussen Ohlsson en Goerner op Zig Zag Territoires. Goerners gaf een uitgekiende selectie van de Etudes en zijn spel is enorm verfijnd. Ohlsson daarentegen is bont en krachtig. Doorslaggevend zou kunnen zijn dat deze Hyperion cd een breder programma biedt, dan de genoemde Zig Zag. Hoe dan ook, dit is een kostelijke cd en sympathiek klinkend bovendien.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »


« Vorige berichten